Drie fouten die ouders maken na scheiding

Inleiding

Wanneer twee ouders gaan scheiden is het nooit leuk voor de kinderen. De meeste kinderen kunnen het maar moeilijk verwerken dat ze één van hun ouders opeens moeten missen. Hoewel de meeste ouders van tevoren zeggen dat ze het beste voor het kind willen na de scheiding, komt dit in de praktijk helaas niet veel voor. De punten hieronder beschrijven hoe het vooral niet moet. Gelukkig zijn er ouders die echt het beste voor de kinderen willen, maar hieronder de fouten die helaas nog vaak gemaakt worden. Wat zijn de drie meest gemaakte fouten die ouders na een scheiding maken?

Ouders die hun kind na de scheiding als wapen gebruiken

Vooral de ouder bij wie het kind woont, is er erg goed in om het kind als wapen te gebruiken. Over het algemeen is dit de moeder, aangezien de meeste kinderen na de scheiding bij hun moeder gaan wonen. Dus ik neem hieronder de moeder even als voorbeeld, maar het kan natuurlijk ook andersom. Er zijn maar weinig gescheiden mensen die hun ex-partner na de scheiding het beste gunnen. Het kind wordt gebruikt om de vader dwars te zitten. De vader wordt constant zwart gemaakt door de moeder. Er worden opmerkingen gemaakt zoals: je vader wilt je niet meer of je bent niet meer belangrijk voor je vader. De moeder heeft goed door dat dit soort opmerkingen erg pijnlijk zijn voor een vader, maar er wordt vergeten dat het nog veel kwetsender is voor het kind.

Verder is de omgangsregeling na de scheiding iets om de andere ouder mee te pakken. Er zijn vrouwen die de omgangsregeling na de scheiding zoveel mogelijk tegenwerken. Er wordt ieder weekend wel wat gepland zodat de kinderen niet naar hun vader kunnen. Sommige ouders zijn nog erger en dwingen het kind om thuis te blijven. Er wordt zielig gedaan als ze weggaan of dingen gezegd als je houdt niet meer van me, anders zou je wel thuis blijven. Andere moeders combineren het. Er wordt gezorgd dat de kinderen niet naar de vader kunnen, terwijl er wordt gezegd dat ze niet bij hun vader welkom zijn. De moeder heeft haar doel bereikt, want de vader voelt zich rot omdat hij zijn kinderen wel graag wilt zien. Terwijl de kinderen ongelukkig worden omdat ze niet van hun vader mogen houden.

Maar ook vaders kunnen fouten maken van de scheiding. Ze houden zich bijvoorbeeld niet aan de omgangsregeling. Ze willen hun kind best zien, maar wel wanneer het hem zelf uit komt. Afspraken worden regelmatig afgezegd, terwijl het kind zich juist op de tijd verheugde die hij met z'n vader kon doorbrengen. Andere vaders houden zich wel aan de omgangsregeling, maar geven het kind weinig aandacht, zodat het kind uiteindelijk liever bij zijn moeder blijft.

Ouders die hun kind na de scheiding als volwassen zien

De meeste mensen moeten na een scheiding erg wennen om weer alleen te zijn als enige volwassene. Terwijl ze na een scheiding toch vaak wat problemen hebben. Financieel is het wennen en alle huishoudelijke en andere klussen moeten alleen gedaan worden. Verder zijn er ouders die na een scheiding in een dip zitten omdat ze zich in de steek gelaten voelen en erg ongelukkig zijn.

Sommige ouders gaan hun problemen met hun kinderen bespreken. In plaats van dat ze dit met vrienden of familie doen, zien ze hun kinderen na de scheiding opeens als een volwassen persoon. Financiële kwesties worden besproken, vooral als er wat moeilijker wordt rondgekomen. Verder vindt de ouder dat ze er niet alleen voor hoeft te staan en dat het kind best wel kan helpen in het huishouden. Zo zijn er jonge kinderen die al volledige wassen moeten draaien en moeten koken. Verder zijn er ouders die de andere ouder zwart maken. In plaats van dat ze stil houden voor het kind wat er allemaal mis was in het huwelijk, weet het kind alle details.

Ouders die hun kinderen na de scheiding verwaarlozen

Er zijn ouders die hun kind opeens als lastig zien na een scheiding. Zeker financieel gezien hebben ze ineens door dat een kind hebben best duur is. Zolang de ouders nog bij elkaar zijn, is het een ideaal plaatje. Vader, moeder en een paar kinderen, maar na een scheiding wordt het als een last gezien. Er kan niks voor de kinderen worden gekocht omdat alles te duur is. De kinderen lopen in afgedragen kleding en over schooluitjes wordt moeilijk gedaan. Verder krijgen ze bijvoorbeeld geen zakgeld, omdat dat er echt niet af kan. Ondertussen kan de moeder zelf wel alles, er kan een nieuwe auto worden gekocht en de moeder kan zelf wel weekendjes weg. De moeder ziet de kinderbijslag niet als iets wat aan de kinderen besteed moet worden, maar als iets waar bijvoorbeeld de huur van kan worden betaald. Tenslotte wonen de kinderen ook in het huis.

Kinderen worden op deze manier nog meer de dupe van een scheiding. Tegenwoordig zijn mode en luxe dingen toch belangrijk. Ze hebben goed door dat hun ouders eigenlijk niet voor ze willen zorgen.

Een ander puntje van verwaarlozing is wanneer één van de ouders een nieuwe partner krijgt en daarin totaal op gaat. De kinderen zijn opeens niet meer belangrijk en alles draait om de nieuwe partner. Het liefst zien ze de kinderen gaan in plaats van komen, zodat ze alleen kunnen zijn met hun nieuwe partner.

Conclusie

Kinderen hebben niet voor de scheiding van hun ouders gekozen, maar worden wel in veel gevallen er de dupe van. Dit ligt zeker voor een groot deel aan de ouders. Veel ouders kunnen niet normaal met de scheiding of hun ex-partner omgaan. Een compliment aan de ouders die na een scheiding hun eigen gevoelens en belangen opzij zetten om hun kind het beste te geven!

! Dit artikel is eigendom van de auteur Priscilla. Gebruik van deze informatie is niet toegestaan zonder toestemming van deze auteur. Raadpleeg onze Algemene Voorwaarden voor meer informatie of neem contact op met de auteur.
Antwoord niet gevonden?
Aangepast zoeken
Gerelateerde artikelen
Beoordelen
+
Beoordeling
  • Criterium:De mate waarin de informatie:
    • VolledigheidAntwoord geeft op titel en inleiding
    • BetrouwbaarheidCorrect en betrouwbaar is
    • DiepgangDetails en diepgang bevat
    • LeesbaarheidLogisch en overtuigend is gestructureerd
    • TaalgebruikLeesbaar en taaltechnisch correct is
    • DesignGrafisch mooi oogt
Uw
waardering
?
-
Reacties
#
01-01-1970
01:00
De reactie zal worden weergegeven na goedkeuring.
#1
Alex
15-05-2012
00:07
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Onze samenleving is na een breuk tussen 2 partners volledig op het ouderschap van de moeder gefocused terwijl er best papa's zijn die het er beter vanaf brengen. Mijn dochter moet zonder haar papa opgroeien omdat ik niet meer welkom ben in hun nieuwe huis. Ik heb eigenhandig een deel hiervan gebouwd omwille van mijn dochter maar nu het klaar is ben ik verworden tot 'persona non grata'. Tja, ik had echt niet de illussie dat we weer bij elkaar zouden komen. Nee, ik deed het zodat mijn 2,5 jr oude dochter Anna een veilig onderkomen zou hebben. Haar mama heeft me nu de deur uitgewezen omdat de vader van haar andere kinderen dit wil. Puur omdat ze niet tegen hem op kan. Mijn dochter en ik staan nu met lege handen en zijn verworden tot tweederangs burgers. Ik wil wel vechten maar dit heeft weinig zin. Ik ben niet erkent als papa, ze woont in het buitenland (Belgie) en ik ben vanwege de crisis alles kwijtgeraakt.
Ik zou het dan ook op prijs stellen wanneer men niet zo 'licht' zou oordelen over papa's die hun kind in de steek laten. Ik hou van mijn dochter met heel mijn hart en zou zielsgraag voor haar willen zorgen. Helaas moet ze het nu doen met een opvoeding in een omgeving die niet optimaal is.
Mocht ik ook maar 1 % geloven in een rechtvaardige behandeling van papa's dan zou ik het beetje dat me nog rest meteen inzetten om voor mijn dochter te vechten. Nu moet ik gewoon accepteren dat mijn dochter en ik 160 km uit elkaar wonen en ons contact, heel, heel erg gemakkelijk te saboteren is...
Mijn dochter en ik gaan dit jaar niet op vakantie, ik breng mijn dochter niet naar school en kan haar niet troosten wanneer de zich pijn heeft gedaan...
Neen, mijn dagelijkse realiteit is dat mijn dochter een wapen is, een wapen waarmee met regelmaat mijn hart uit mijn borst gerukt wordt. Maar weet je wat? Toen ik haar vorige week op straat PAPA, PAPA, PAPA, hoorde krijssen besefte ik, nee erkende ik pas wat het met haar doet.
Mijn hart brak en ik wil niet meer. Ik kon de vernederingen best slikken (en ik ben een zeer trotse man) maar nu mijn dochter eronder lijdt...
Het is leuk om een artikel te schrijven maar het is vooral nodig dat er eindelijk eens iets gedaan wordt aan de rechtspositie van papa's. Voor alle Anna's van deze wereld...

Alex
#2
Erik
21-06-2012
17:47
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Mijn dochtertje is inmiddels alweer 9 jaar. Vier jaar terug ging het tussen haar papa en mama verkeerd. Vanaf die tijd werd ze belast met de door volwassen mensen aangerichte ellende. Vrijwel direct na onze breuk leerde ik mijn vrouw van een hele andere kant kennen. Zo kon ik haar niet, zo hard en gemeen maar vooral egoistisch. "Waarom" was de vraag die ik vaak gesteld heb maar nooit kreeg beantwoord. Van de vader die ik ooit was in ons gezin, werd ik beetje bij beetje naar de zijlijn verplaats om uiteindelijk geen rol meer te betekenen in het opgroeien van mijn dochtertje. Ik stond erbij en keek ernaar, compleet machteloos en totaal niet bekent met de streken van mijn (ex)vrouw.
Uit liefde voor mijn vrouw ging ik met alle punten in het echtscheidings convenant akkoord, ik hoopte dat ik haar terug kon winnen en daar maakte ze erg slim gebruik of misbruik van. Als ik haar liet weten dat ik ook graag eens mijn dochter bij mij wou laten slapen omdat ik die kleine meid ook vreselijk mis, dan begon ze te huilen en zij ze dat ze niet alleen wilde zijn en het erg moeilijk had. Dus offerde ik mezelf maar weer op. Wat ik toen niet zag maar nu inmiddels wel in zie is dat ze precies wist hoe ze me kon bespelen. Als ik met vragen kwam zorgde ze altijd dat mijn dochtertje erbij was, ze wist immers dat ik in het bijzijn van ons kind nergens over beginnen. Steeds maar weer betrok ze onze dochter om mij zo de mond te snoeren, waar ik uiteindelijk de foute beslissing heb gemaakt is dat mijn emmer vol was en volledig overstroomde. Ik knalde van alle opgekropte frustratie en gevoel van machteloosheid uit elkaar. Mijn liefde voor die vrouw en mijn gezin was zo vreselijk groot,dat was mijn grootste kracht maar zeker ook mijn allergrootste zwakte... Voor mijn gevoel was ik niets meer dan een figurante vader, totaal geen zeggenschap of inspraak over wanneer ik op het toneel mocht verschijnen. Mijn dochter is getuige van haar moeders tranen en verdriet, de ellende die papa veroorzaakt wanneer haar moeder met oma aan de telefoon zit. En als ik dan een keer samen ben met mijn dochtertje vertelt ze me dat mama,opa en oma het vaak over mij hebben maar waarom ze me dan de naam Henk geven en niet gewoon mijn echte naam gebruiken? Ze was toen net 6 jaar en ze snapte gewoon dat het over mij ging, wat ze alleen niet snapte was de naam Henk want zo heet papa toch niet... Mijn dochtertje heeft teveel ellende mee moeten maken, en dat doet me voor de rest van mijn leven echt heel veel verdriet, het is eerlijk gezegd nauwelijks te beschrijven wat het innerlijk met je doet wanneer je machteloos moet toekijken hoe je eigen kindje van je vandaan gehouden wordt en je haar langzaam ziet verdwijnen in de horizon. Dit kon ik persoonlijk totaal niet handelen, de maatschappelijke hulp en de daarbij horende vele gesprekken leverde voor mij niks op, ik schreeuwde en smeekte om hulp. Het leek wel ofdat niemand de moeite nam om mijn verhaal aan te horen. Mijn ervaring is net als zoveel gescheiden vaders dat je, als gescheiden vader moet vechten tegen de onredelijkheid en de overtuigingskracht die je ex-vrouw geniet. De strijd is erg oneerlijk en gemeen. Ik heb nooit willen scheiden, ze was eerlijk waar mijn grote liefde. Ik wilde vechten voor het behoud van ons geluk, en daardoor is het nooit in me opgekomen om deze ellendige scheiding zakelijk aan te pakken, ik was alleen maar bezig met het inwinnen van informatie over de schade die het bij kinderen veroorzaakt als de ouders gaan scheiden. Ik wilde dat voorkomen, ik kon en wilde die ellende niet loslaten op mijn kind,dat mag je een kindje toch niet aandoen die ellende. Zeker niet als er geen een poging is ondernomen om het huwelijk te redden.
Nu zijn we 4,5jaar verder en is mijn lieve dochtertje niks bespaard gebleven. Toen ik 32 jaar was raakte ik betrokken in een auto ongeluk, mijn medepassagier raakte zwaar gewond en lag met zwaar hersenletsel in coma. Het schuldgevoel is in de jaren ernaar een steeds zwaardere lastgaan worden voor me, uiteindelijk kreeg ik via de Ggz de diagnose ADD, voor mij geheel onbekent want ik had er nog nooit van gehoord. Uiteindelijk heeft mijn ex-vrouw me duidelijk gemaakt dat er teveel met me aan de hand was en daarom van me af wou, doordat ze haar leven niet wou delen met iemand die add heeft, begin 2011 kreeg ik de diagnose PTSS (Post-Traumatische-Stress-Stoornis) dat ik heb overgehouden van dat auto ongeluk jaren eerder. Wrang is wel dat die PTSS is behandeld en ik er nu geen last meer van ondervindt, ADD werd ik ook op afgerekent terwijl het aangeboren is en ik er niets aan kan doen.
Erg wrang is dat mijn dochtertje de diagnose ADHD heeft gekregen, dus nu moet mijn ex-vrouw toch haar leven zien te delen met iemand die vanuit haar perpectief iets mankeert.
Voor iedereen die het effe niet meer ziet zitten en bestuurd word door onbegrip en machteloosheid;
Houdt vol en geloof in rechtvaardigheid, maak geen gekke sprongen want die worden tegen je gebruikt. Je kind wordt groter en ouder en gaat vanzelf vraagtekens omtrent echtheid van de verhalen over haar vader die ze verteld zijn. Jammer is natuurlijk dat je vele mooie jaren van je kind zijn ontnomen, maar net zoals bij mij is het tij inmiddels gekeerd en zie ik mijn dochtertje erg vaak. Gewoon omdat ik ben blijven geloven in de liefde voor mijn dochter en de liefde van mijn dochter voor haar vader.
#3
Marcel
11-08-2012
02:19
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Alle zaken die ik hierover lees herken ik. De pijn, het verdriet, het gemis, het buitenspel gezet zijn, het onrecht, de woede, maar wat dan?
Als die krengen van wijven maar door blijven gaan met hun walgelijke rotgedrag!! Dat doen ze namelijk!. Maar weer slikken? Maar weer al dat onrecht verdragen? Spuugzat word je van al die smerige en misselijke smeerlapperij van die aardsleugenaars!!!
Kinderen manipuleren,..hoe laag kun je bezig zijn! Het roept bij mij alleen maar woede op en ze doen het!
Ja, die varkens krijgen het idd voor elkaar kinderen van hun eigen vader af te weken. Das hun dagbesteding! Rechtstreeks tegen de muur met dat soort walgelijke gedrochten!
Nederlands recht?... Laten we er toch alsjeblieft over op houden... Dat is er niet voor ons!
Kijk maar eens hoe lang je het vol kunt houden de alimentatie niet te betalen. Hele bureau`s zijn opgericht voor ONS! Die komen echt wel innen...

Zijn er ook bureau`s die kunnen regelen dat, als je je kind(eren) voor de zoveelste keer weer niet mee krijgt je alimentatie kunnen verlagen? (je betaald niet voor iets wat je niet krijgt?)NEE natuurlijk niet! Bloeden zul je mannen.... Hoezo rechtvaardigheid...

Ja, afwachten tot ze ouder zijn, en dan? Wel dan mis je compleet de kindertijd van je kinderen, worden ze opgevoed door een ander en krijg je NOOIT meer de band met je kinderen die je hoort te hebben!
Das de realiteit. Je hebt maar te schikken naar de nukken van je ex, of je het nu leuk vindt of niet!
De stumpers van kinderen? Das bijzaak!.. Die moeten al die ellende maar over zich heen laten komen.
De afspraken die er voor de rechter gemaakt zijn? Das een lachertje!

Ik heb met het vonnis in de hand voor het huis van de kinderen gestaan terwijl er politie bij was en kreeg de kinderen NIET mee!
Tuurlijk ga je je eigen kinderen het huis niet uitsleuren, maar je kunt ook later niets doen tegen de aanstigster daarvan..!
Dat houdt je mooie, afgeproken omgangsregeling dan dus in!.. NIETS!!


#4
nathasja
13-08-2012
05:56
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
nou helaas ben ik een moeder waarvan de partner dwars doet en alles er aan doet om de kids bij mij weg te houden,onze twee jongens hebben allebei adhd en kenmerken ,van pdd nos en hij weet precies hoe die ze moet bespelen,lang leve de vrijheid kids ga jullie goddelijke gang maar,mama is zo streng,nee mama is duidelijk in haar regels,en daar maakt meneer misbruik van,kids willen niet eens meer bij mij slapen omdat ze bang zijn al jaren om alleen te slapen,en ik ben er hard in en zeg dat ze toch gewoon samen op 1 kamer mogen slapen maar ik niet bij hun ga slapen op de kamer
ook onze oudste doichter heeft die bespeeld meiske is 17 en die 2 hadden altijd de hoogst lopende ruzie en nu tjsa je zult em wel snappen ook die palmt ie in
we hadden mooie afspraken gemaakt ik wilde niet trekken aan de jongens omdat ze liever bij papa zijn maar denk helaas dat er niks anders voor me opzit om het maar keihard te gaan spelen,en dan ga ik over de rug van de jongens en wil ik dat nee dus,dus dit is zwaar je bent moeder alleen de kids komen bijna niet,oja en we wonen 4 deuren van elkaar bewust gedaan voor de kids,maar overweeg om weer terug te gaan naar daar waar ik ben geboren
dus zoals jullie lezen heren kan het ook andersom
#5
cor
25-10-2012
10:20
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Wat ik lees dat de kinderen als wapen worden gebruiks is waar ik heb twee ouderen kinderen die het huis al uit zijn mijn ex vrouw heeft ze alle twee tegen me op gezet ze willen geen kontakt meer met mij tijdens de scheiding heeft mijn ex vrouw mij zwart gemaakt zo erg dat mijn kinderen mij dood wensen en ik in de hel kan branden
Ik ben altijd goed geweest voor mijn kinderen altijd voor ze klaar gestaan dit is mijn dank .terwijl ik niet de gene was die wilde scheiden
Tijdens mijn scheiding heeft mijn ex mij geprobeert uit te kleden waar ik tegen gevochten zij heeft heeft 3 advocaten gehad tijdens de scheiding om dat ze haar gelijk niet kon halen mijn advocaat was op een gegeven moment gestopt om maar 1 brief of telefoon van haar advocaat te beandwoorden die was het ook zat was
om dat ze niet gelijk kon krijgen ook niet via de recht bank
ze heeft mijn kinderen gebruikt die zoals boven in het verhaal tegen mij hebben gekeert
ik hoop dat mijn kinderen dit ooit in gaan zien dat de verhalen die zij verteld een grote leugen zijn
Ik heb alles op papier staan van de scheiding dus geen woord gelogen
Ik ben naar de scheiding van drie jaar naar het buitenland vertrokken
om een nieuw bestaan op te bouwen en hoop dat mijn kinderen mij ooit eens bezoeken of anders om als dat mogelijk is
#6
Cde Bree
29-10-2012
21:15
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Ook ik herken helaas alle eerder geneomde zaken, ben u bijna drie jaar gescheiden, mijn ex heeft vanaf de eerste dag mijn kinderen alles verteld over onze financiele situatiem die door de gedwongen verkoop van osn huis behoorlijk kritiek was, wsnp en alles.
Om hie rje kinderen in te betrekken begrijp ik nu nog steeds niet, zij heeft tot aan het moment vd scheiding haar hele leven geweid aan d ekinderen maar is dat nu allemaal ergeten, wat goed voor de kids is heeft geen betekenis, als zij het maar kwijt is, heel pijnlijk dat je als vader je kinderen toch minder ziet en altijd een achterstand hebt naar je kinderen toe, zij horen alles bij hun moeder, die is in hun ogen ng steeds zielig, is al twee jaar weer getrouwd maar toch blijf ik het verkeerd doen in hun ogen, als het over geld gaat zijn er mooie regels in nederland maar wie komt er op voor het belang en welzijn van kinderen, pbers, enz die veel teveel moeten horen waar zij helemaal niet om vragen!!!!!
Hier zou eens van hogerhand aan gedaan moeten worden, het hier vermelden helpt de kinderen niet , het lucht op maar ik strijd er voor dat dit STOPT IN NEDERLand, kinderen moeten opgroeien zonder scheidingsproblemen die niet nodig zijn, als ouders heb je die verplichting gewoon, maar waarom wordt er VERDOMME dan niets aan gedaan!!!
CdB
#7
mama
05-11-2012
12:08
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Ik ben een moeder en begrijp niet dat het enige wat ik al een jaar een half vind is vaders en hun bekommernissen e.d. terwijl zij in het gerechtssysteem in België jammer genoeg zonder uitzondering altijd gelijke rechten hebben. Ook elke organisatie strijd voor belangen vaders. Pff. Hoe bestaat het? Ik ben zo kwaad hierom. Ik begrijp dat er vaders zijn die hun kinderen mee hebben helpen opvoeden en een band hebben en zodoende in het belang van het kind gelijke rechten moeten krijgen. Ook omdat het kind hen als vader kent en ziet maar dat is in ons rechtssysteem toch geen probleem. Integendeel de moeders moeten vechten en betalen om hun kinderen die ze gebaard hebben te beschermen. Maar wat als je een moeder bent... de vader niet écht kende, drugsverslaafde blijkt te zijn, onvolwassen, leugenaar, niet te betrouwen, egocentrisch, egoistisch, bedrieger eerste klas. Je vertelt het hem in onwetendheid van zijn identiteit en onwetendheid van het enge rechtssysteem. Je beslist het kindje op de wereld te zetten. ALs hij koos om verder uit te gaan, verder drugs te gebruiken, verder de moeder te bedriegen en beliegen, te doen alsof hij goed bezig is en bijgevolg de zwangere vrouw lastig te vallen en miserie te verkopen tijdens de zwangerschap, dreigen met co-ouderschap e.d. ten koste van welzijn moeder en kind. Na de geboorte ook enkel maar eisen en dreigen en kansen krijgen en ze nooit benutten... Mocht elke week komen maar komt een uur een half te laat heeft nauwelijks intresse in het kind en doen niet anders dan ruzie zoeken in het bijzijn van het kind. In haar belang??????? Kortom enkel miserie verkopen om het kind op hun naam te krijgen en co-ouderschap te eisen(lees droppen bij moeder) om hun ego en status te verhogen. Geen enkel benul hebben van verantwoordelijkheid en respect, zorg voor het kindje zelf, wegens tot hun 40ste rotverwend door mama en papa. Wel dan sta je als moeder nergens. Want het huidige rechtssysteem is zo bezig met vaders gelijke rechten te geven dat mensen zoals mijn kindje en ik daar de dupe van worden. Al een jaar een half investeer ik en loop ik alle organisaties af en binnenkort moet ik mijn bloedje van 1 jaar meegeven aan een doodvreemde drugsverslaafde om dat die "vader" ook rechten heeft. Awel merci. Danku België. En daarom gebeuren er zoveel ongelukken. Jammer dat hardwerkende, verantwoordelijke, nadenkende, kansengevende, volwassen ,alleenstaande moeders hier ook nog eens al hun energie moeten insteken. Ik zoek vrouwen die net als ik machteloos staan in deze strijd.
#8
mama
05-11-2012
13:15
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
oh ja ik ben uit Belgie. Blijkbaar werkt het in Nederland anders.
#9
greetje
27-11-2012
15:04
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
wilhier ook op reageren ,vind het erg wat een ouder een kind aan doet ,ben zelf gevlucht in 2009 ,alles moeten achterlaten ,je kids ,je huis spullen en je vrienden
had geen keus anders had ik niet meer geleefd ,heb lieve vrienden om me heen inmiddels gelukkig getrouwd,met ene schat van een vent ,mn kinderen zie ik niet door mn ex bang voor hun vader agresief en alcholist ,mis ze al 3 jaar door hem sindskort via via oma geworden mn eerste kleinkind zie ik ook niet de wereld is wreed en gemeen
helaas vaders maken dit ook mee maar ik ook
ben ondergedoken en voel me veilig ben ver weg dat scheeld uit het noorden naar het zuiden ,voel me hier gelukkig met alles om me heen ,vrienden van ver blijven komen ,maar het gemis is het ergste wat er is hartverscheurend en hoop op een dag dat mn kinderen sterk genoeg zijn op hun moeder op te zoeken ze weten waar ik zit
wens jullie ook sterkte en weet wat jullie moeten doorstaan
liefs greetje
#10
Aart
02-12-2012
22:19
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Ik ben gescheiden en heb 2 dochters,van Van 9 en 13 jaar.
De jongste wil niet graag bij me zijn..Ze lijdt aan pdd-nos.Ze kan dus af en toe moeilijk in omgang zijn.Ze krijgt behandeling hiervoor bij een therapheute..Ik word nergens in betrokken door m.n ex vrouw.Ze heeft behoefte aan een duidelijke structuur..Volgens m.n oudste dochter krijgt ze die niet..Ze mag alles bij haar moeder.M.n oudste dochter voelt zich hierdoor op een zijspoor gezet.Daarbij komt dat m.n ex en haar nieuwe vriend een riant inkomen hebben.Ze krijgt de duurste kadoo,s.Ik kan haar dat niet bieden,want ik ben door een reorganisatie werkloos geworden.Ik wil haar niet kopen met dure kadoo,s en ik kan t financieel ook niet.Nu begint ze zich af te zetten tegen m.n nieuwe vrouw,omdat ze niet tegen regels en structuur kan.Bij mama is alles beter zegt ze.Ja natuurlijk als je alles krijgt wat je hartje begeert en papa kan dat allemaal niet meer betalen.Dan krijg je een probleem.Ik heb t er ook met m.n ex erover gehad om bij zowel de vader als de moeder dezelfde regels te hanteren,maar er komt niets van terecht.Volgens mij doet ze dit bewust.Mijn nieuwe relatie lijdt eronder.Met als ergste gevolg dat mijn nieuwe relatie in de soep loopt.Mijn ex weet dit heel goed en maar doet er niets aan.T lijkt wel of ze wil dat ik geen nieuw leven kan opbouwen.Gelukkig heb ik m.n oudste dochter van 13 jaar nog,want die is stapeldol op mij..Ze is zelfs bij m.n ex weggelopen..En heeft een tijd bij mij gewoond,omdat alles om de jongste dochter draait..Ze voelt zich tweede keus zoals ze zelf zei.Ik denk ook niet dat in deze situatie verandering komt.M.n ex speelt gewoon een spelletje en maakt misbruik van de situatie.Hopende dat mijn relatie met m.n nieuwe vrouw stuk gaat.En mijn relatie met m.n nieuwe vrouw wordt steeds slechter door al deze problemen.En t gefrusteerde is dat je er niets aan kan doen zolang je ex bewust niet meewerkt.
#11
Moe
03-04-2013
09:19
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Er zijn ook vaders die hun kinderen verwaarlozen.Rond bazuint dat ze hun kinderen niet mogen zien.Terwijl ze zelf niet op komen dagen.Hartenloos met de hartjes van hun kinderen omgaan.En ondertussen de moeder de schuld geven.Zo ook bij mijn ex.14 jaar lang zo goed voor geweest en nu ben ik zogenaamd de schuldige en de kinderdief.Nou als je constant smeekt of hij zijn kinderen wil ophalen en meneer geeft hier geen gehoor aan,wie is hier dan een kinderdief? Nu zijn mijn kinderen zo ver dat ze hem niet meer willen zien.En wie krijgt de schuld? Juist de moeder.
#12
oma
04-04-2013
13:09
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
De ervaringen die ik meemaak van mijn kleinkinderen, is dat de vaders moeten strijden, vechten om omgang met hun kinderen te hebben en behouden. Het zijn de moeders, die de kinderen zich toe eigenen en de vaders moeten alles maar voor lief nemen. nee, Moeders, jullie zijn als ouders, beide verantwoordelijk voor de loyaliteit van jullie kinderen. Dat wordt door de moeders vaak vergeten en als het er op aankomt, weten ze van niets, kunnen ze zich niets herinneren enz. Een groot spel of tewel een groot leugen. Fijne moeders zijn jullie.
Ik hoop/wens, dat de rechtspraak eens eindelijk goed naar vaders kijken en luisteren en niet meerendeels achter moeders staan. moeders hebben w.d.b. heel veel macht en gebruiken die maar al te graag.
Wat is dan een goede moeder. En instanties, praat me daar ook niet van, slechte ervaringen mee. Denk hierbij aan yorneo en jeugdzorg. nou rechtspraak/kinderrechters, duik maar eens goed in deze organisaties, daar gaat veel mis en worden moeders ook altijd geloofd!?
Ik vraag mij dan ook vaak af, vaders wat is wijs, afstand nemen van je kind? een hard gelach, maar daar
mag de moeder haar dan voor verantwoorden. Iets wat haar haar leven lang zal achtervolgen. Maar er zijn moedrs die zich dat beslist niet interesseren, dan heb je volgens mij geen empathie!!!!!!!!!!Slecht als je dat als moeder niet in je hebt, hoe voedt jij dan je kinderen op.
Ten slot: Rechtspraak, kom op voor de vaders, die staan vaak in de kou!!!!!!
#13
dochter
12-07-2013
08:10
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Ik was 6 toen mijn ouders gingen scheiden. Voor de scheiding was mijn vader voornamelijk aan het werk dus zag ik hem vrij weinig. Het eerste plan was dat we allemaal in dezelfde stad zouden gaan wonen maar mijn vader trok bij zijn nieuwe vriendin in in een andere stad, mijn moeder wilde dan liever in de buurt van familie wonen dus uiteindelijk woonde ik zo'n 140 km van mijn vader af. Mijn ouders wilden de scheiding zo soepel mogelijk laten verlopen voor mij en mijn broers, mijn vader kon langs komen wanneer hij wilde en als hij in het weekend kwam stelde mijn moeder haar huis en auto ter beschikking zodat de bezoekjes van mijn vader zo soepel mogelijk zouden verlopen. Na twee jaar kwam er een einde aan de bezoekjes. Eén van mijn broers was in die tijd behoorlijk aan het puberen en was boos op mijn vader en zat die dag niet te wachten op zijn komst. Mijn vader vond hem onbeschoft en respectloos, is de auto ingestapt en weggegaan. Hij kwam niet meer langs, alleen nog maar op verjaardagen, verder moest ik hem om de zoveel tijd bellen van mijn moeder en verder was er vrijwel geen contact. Hij kreeg mogelijkheden om zijn kinderen te zien maar de verantwoordelijkheid had hij bij mijn broers en mij neergelegd. Het is verschrikkelijk als je als kind wordt afgewezen door één van je ouders. Ik vind het zo vals van moeders( of vaders) die hun kinderen wijs maken dat de vader (of moeder) geen behoefte heeft om zijn(of haar) kind te zien.
Het zwart maken van elkaar tegenover de kinderen geeft een kind ook zo'n vreemd wereldbeeld. Een kind komt in conflict met zichzelf omdat het de ouders op een voetstuk plaatst en loyaal is aan beide ouders. Ik heb een vriendin waarvan de ouders ook gescheiden zijn en haar moeder is het gelukt om het contact tussen vader en dochter te verbreken. En wat heeft ze er mee bereikt? een verdrietige dochter die een wrok voelt tegenover haar moeder omdat ze nu weet dat haar moeder haar al die tijd voorgelogen heeft. Daarnaast voelt ze zich schuldig en is ze verdrietig vanwege de verbroken relatie met haar vader.
Nu ben ik 22 en heb sinds een jaar regelmatig contact met mijn vader. Hij neemt nu zelf initiatief en komt ook weer vaker op bezoek bij mijn broers. Hij ziet nu in dat hij vroeger fouten had gemaakt en doet nu zijn best om er wel voor ons te zijn. Alleen het feit dat hij man genoeg is om toe te geven dat hij fouten heeft gemaakt en hij laat zien dat hij het anders wil doen is voor mij en mijn broers genoeg en ik denk dat dat voor de meeste kinderen wel zo zou zijn ook nog na 14 jaar.
Er zou echt iets gedaan moeten worden zodat vaders ook in hun recht kunnen staan tijdens en na een scheiding om deel te uit te maken tijdens het opgroeien van hun kinderen.
#14
mara dijkstra
14-07-2013
18:25
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
de ex ging dertien jaar geleden onverwachts van de een op de anderen dag bij ons weg, na 36 jaar huwelijk hij had al drie jaar een ander. en daar trok hij bij in gelukkig waren er al drie zoons volwassen en de jongste nog niet. ik mocht hem niet bellen mailen of naar zijn huis gaan voor elk wissewasje werd de politie gebeld. van af dag een was er geen intressen meer voor zijn zoons. zijn vriendin is hem alles. onder tussen zijn er vijf kleinkinderen geboren die hij niet kent. bellen als zijn zoons ze jarig zijn doet hij al lang niet meer ik heb daar als moeder toch wel verdriet van omdat ik zie dat ze graag het contact zonder conflict met hun vader willen herstellen. en ook ik daar alles aan gedaan heb maar het steeds op een mislukking uit draait. daarom gaat het echt niet alleen om vaders.
#15
Bea Janssen
28-09-2013
17:23
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
scheiden is voor niemand erg leuk. na 23 jaar huwelijk en 3 kinderen uit elkaar. mijn ex, waant 2 van onze kinderen dood en de andere wordt evenals zij familie gemanipuleerd door hem. Hij mag en vindt dat hij mag vertellen tegen onze dochter hoe slecht ik ben ,wat ik ben,hoe ik ben en hoe goed hij is,Zichzelf niet realiserend dat hij de kloof met deze dochter aan het maken is en als het zover is heb ik dat gedaan, Wat ook de reden van een scheiding mag zijn ,dan mag je boos zijn op de ander maar zorg er voor dat je de andere ouder niet zwart maakt en dat je er voor zorgt dat je je kinderen blijven zien ook al zijn ze dood voor je ,ze ademen nog steeds, en deze partner kan en wil het niet zien want hij is zo goed . Wat ik maar wil zeggen is houdt het netjes hou je kinderen erbuiten ,die zien en horen veel en ook al wil jij als ouder dat ze de andere zien ,je hebt het niet voor het zeggen, de kinderen hebben zo hun eigen ideeen ,Maar zij dragen deze last wel met zich mee en in mijn geval blijf ik shit op ruimen van de ex ,die er voor blijft zorgen dat hij mij treft door de kinderen.
#16
barslecht
25-03-2014
20:54
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
waar het is alle verhalen om gaat is duidelijk. Het kind , welke leeftijd ook, wordt gekneed en geleid zoals de ouder waar het kind verblijft dit wilt. Ze worden ingezet als buffer, doorgeefluik, spion en postbode. Er wordt NIETS gedaan in het belang van het kind want het kind is al vergeten door de haat en wraakgevoelens van de partner tegenover de ex die het kind graag wilt zien. De ouder die voor het kind vaak het beste wilt is juist de dupe. De ex die het kind onder dak geeft zou alle tijd die men spendeert aan het wreken en dwarszitten van de ex partner moeten besteden aan de opvoeding en liefhebben van het kind maar juist dat kind laten ze links liggen terwijl ze van de daken lopen te roepen dat het kind zo belangrijk zou zijn. Net zoals alle ex partners deden trappen alle instanties in het acteerwerk en aanstellerij van de wraaknemende persoon. stuk voor stuk reageren de organisaties naief en onwetend terwijl men dondersgoed weet hoe de vork in de steel zit. Ze hebben er alleen geen zin in.


Mentaal worden de kinderen er niet beter van, dit gaat vaak helemaal verkeerd en het kind draagt een veel te zware last mee......Ouderproblemen waar een kind zich niet druk over zou moeten maken. Het heeft allemaal te maken met het nog niet volwassen kunnen denken en omgaan met mensen door de partner die het kind zo gebruikt.

De in en in trieste houding en asociaal gedrag van de wrekende ouder wordt meegenomen in het toekomstige gedrag van het kind en komt allemaal dik en dwars terug later. Een ouder die zich niet volwassener op kan stellen dan het kind zou direct ontzegging van ouderschap moeten krijgen want anders krijg je dus bovenstaand e onterechtte situaties en de enige die zich niet kan verweren zijn de kids.
#17
zoon
01-04-2014
18:46
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Gek genoeg zie ik tussen al die reacties maar 1 oprechte reactie van een dochter, waar ik precies het probleem zie. Ouders hebben heel vaak de neiging zichzelf in het slachtofferrol te plaatsen en wat dus opvalt is dat de zonen en dochter in dit geheel amper hoort klagen.
Dat is de tragiek van het geheel waarbij onze samenleving een verkeerd beeld krijgt van vechtscheidingen in het algemeen.

In mijn geval ben ik zoon van vecht scheidende ouders net als zoveel lotgenoten om mij heen. Ik was 12 jaar en van wat ik mij herinner (heb veel bewust weg gedrukt) is dat je rust aan je hoofd wilt en daarom wil je er vaak niks over zeggen.

Als het gaat om schuldvraag denk ik dat ik toch wel wijs heb gekozen voor mijn eigen ervaringen met mijn ouders.
Voor de scheiding had ik ze beide hoog zitten maar gek genoeg veranderd dat beeld heel snel na mate de ruzies door blijven gaan.

Door de rechter was er een omgangsnorm van 1 weekend bij mijn vader in de twee weken. weekenden die steeds meer leken ouders die je zien als wapen of nog erger als hun eigendom in plaats van je eigen recht respecteren.

Ik zag hoe mijn vader keer op keer de fout in ging en zijn taak als ouder niet echt meer serieus nam, leek het contact te verwateren. Als dan op een gegeven moment je vader in staat is valselijk aangifte te doen tegen je oudere broer dan lijkt je wereld helemaal in elkaar te vallen. Tegenslagen op tegenslag viel te verwerken. Waar je uiteindelijk een pijnlijke conclusie trekt. Bij een aanhoudende vechtscheiding is het onmogelijk om neutraal tussen de twee oorlogsgebieden te bewegen en moest ik ook uiteindelijk mijn partij kiezen om die zo nodige rust te krijgen en te behouden.
#18
Truus
20-04-2014
09:00
De reactie is goedgekeurd en staat nu online.
Ik merkte in mijn vorige relatie dat mijn ex tijdens onze huwelijk vreemd ging, als vrouw en moeder van de kinderen kun je voor de liefde en om de liefde van de kinderen heel vergaan. Maar ergens is de grens ... Toen ik voor 15jaar geleden de scheiding aan vroeg was de "liefhebbende echtgenoot die vreemd ging" zich omgedraaid als een blad aan de boom. Hij gebruikte de oudste 2 kinderen in pubertijd, als zijn uitlaatklep en uiten zijn frustratie duidelijk naar hen. Waarop zij als kinderen hun woede niet in hielde, er werd regelmatig rake klappen uitgedeeld richting mij als moeder, de buitenwereld kon mij niet helpen wilde niet helpen. ik moest eerst kunnen aantonen dat ik mishandeld werd voor dat ik een huis kon krijgen met mijn jongste dochtertje. De frustraties liepen gewoon uit de hand, en vader lachte in zijn vuistje hij zei rustig ja dat komt dat de oudsten zo doen omdat jij hier nog thuis woont. Ik kan hier niets aan doen, en dat je door hun geslagen en gestompt en geknepen word, of mochten zijn nog je een keertje weer met een mes bedreigen moet je niet bij mij zijn. Ach en hun kleine zusje daar ook de dupe van word is allemaal jouw schuld als moeder, waarom woon jij hier nog.

Ik liep destijds tegen veel burgerlijke tegenstanders aan, dat ik met behulp van vrienden ergens een huis je vond, woog nog maar 50kilo voor een vrouw, was helemaal teneinde raad. Heb 14jaar lang de oudste kinderen niet gezien, nu is het mondjes maat dat ik ze zie, maar moet voor de lieve vrede nog veel slikken, maar als ze weer bij hun vader zijn geweest. Zelfs nu ze ouder zijn, weet hij ze nog steeds te manipuleren, dat ze op een verjaardag neerbuigend zijn naar mij, vervelende opmerkingen maken, of dat ze opzettelijk mij negeren, de jongste dochter heb ik nooit opgezet tegen de vader of haar broer en zus. Dat wilde ik niet,

Ik vind dat tijdens een scheiding niet de kinderen moet kiezen tussen de ouders, want wat wij hebben als ouders is een mening verschil, het houden van is op, je bent uit elkaar gegroeid. En dat kan toch.. Daar hoor je geen kinderen bij te betrekken.

Maar jammer van het verhaal is, de gene die dit alles veroorzaakt heeft is de gene die in dit hele verhaal gaat doen of hij het slachtoffer is en trekt in zijn negatieve spiraal de oudste 2 kinderen mee. En helaas die kinderen hebben helmaal niet in de gaten waar ze mee bezig zijn en durven niet in hun eigen spiegel te kijken, of zich af te vragen waar ben ik mee bezig.

Is mijn moeder wel zo slecht zoals mijn Vader zegt. Is alle woorden verhalen, opmerking van mijn vader richting mijn moeder wel waar. Welke leuke momenten heb ik mee gemaakt met mijn moeder ... Durf in je eigen spiegel te kijken, en durf de waarheid onder ogen te zien. Dat jij als ouder wordende kind die volwassen is geworden, jij ook iemand kunt zijn die fouten heeft gemaakt.

Tip voor iedereen die dit lees, vraag jezelf af: ben jij iemand die zonder fouten is.
Kun jij, jezelf verantwoorden voor je eigen zeggen en daden.
Kun jij, onbevangen naar je moeder (vader) luisteren ... Zonder vooroordelen....
Reageren
  • Velden met * zijn verplicht.
  • Uw emailadres zal niet openbaar worden gemaakt